مراقبت و سلامتی

آنفلوانزا و چاقی

9j22

آنفلوانزا و چاقی ارتباط عجیب آن و درس­هایی برای پاندمی COVID-19

free fat guy character vector

عارفه مهاجرانی دانشجوی کارشناسی تغذیه دانشکده علوم پزشکی مراغه

نقص سیستم ایمنی اختصاصی (تطبیقی) و غیراختصاصی (ذاتی) و بی تحرکی، از اصلی ترین عوامل تعیین کننده شدت عفونت ویروسی آنفلوانزا در بیماران چاق هستند. اضافه وزن، نه تنها خطر عفونت و عوارض آن را در افراد چاق بالاتر می برد، بلکه افزایش تعداد این افراد در جمعیت، ممکن است موجب احتمال ظهور گونه های خطرناک ویروسی و طولانی شدن حضور ویروس در جمعیت شده و باعث افزایش میزان مرگ و میر کلی در همه گیری آنفلوانزا شود. به طور مثال طی پاندمی ویروسی (IAV) H1A1 در سال ۲۰۰۹، چاقی با ریسک افزایش شدت بیماری مرتبط بوده و حتی یک عامل خطر برای بستری شدن و مرگ در نظر گرفته می شد.

 چرا بیماران چاق تصویر بالینی بدتری از موارد لاغر دارند؟

بیماران چاق ، دارای مقادیر بیشتری لپتین (یک آدیپوکاین التهابی) به صورت مزمن و دارای مقادیر کم تری آدیپونکتین (یک آدیپوکاین ضدالتهابی) هستند. این بیماران دارای غلظت بیشتری از چندین سیتوکاین پیش التهایی مانندalpha TNF، MCP1 و L-6 هستند که توسط بافت چربی احشایی و زیر جلدی تولید شده و سبب نقص در سیستم ایمنی غیراختصاصی می­شوند. زمانی که یک آنتی ژن ظاهر می شود، التهاب مزمن مربوط به چاقی سبب کاهش فعالیت ماکروفاژها می شود که این کاهش فعالیت، موفقیت اندک واکسیناسیون را در بیماران چاق توضیح میدهد؛ به این صورت که این بیماران ممکن است با تغییرات عددی و عملکردی در لنفوسیت­ها مواجه شوند که سبب اختلال در پاسخ سلول های خاطره و اثر واکسن بشوند. مشکل مهم دیگر در موارد چاق ، کم تحرکی فیزیکی است. عدم تحرک یا کاهش فعالیت، مشخصه بیماران چاق نسبت به موارد لاغر است که سبب اختلال در چند مرحله پاسخ ایمنی از جمله ماکروفاژها و مهار سیتوکاین های پیش التهابی می شود. فعالیت فیزیکی و تمرینات ورزشی، هر دو، تأثیر مثبتی در سلامت متابولیکی و سیستم ایمنی بدن دارند. مطالعات نشان داده است که فعالیت های فیزیکی، پتانسیل کاهش خطر ابتلا به عوارض مختلف را به وسیله تعدیل التهاب، تقویت سیستم ایمنی و بهبود نتایج واکسیناسیون در سالمندان دارا هستند.

چرا بیماران چاق پتانسیل بیشتری برای شیوع بیماری نسبت به افراد لاغر دارند؟

سه فاکتور در این رابطه مؤثر است: ۱- افراد چاق نسبت به افراد لاغر مدت زمان بیشتری را درگیر ویروس هستند (تا ۱۰۳ درصد بیشتر)؛ در نتیجه، پتانسیل بیشتری برای انتشار ویروس به دیگران دارند. ۲- محیط افراد چاق ، محیط مطلوبی برای ظهور سویه های جدید ویروس با ویرولانس بیشتر است که این بیشتر بودن، به دلیل ظرفیت کم افراد چاق در تولید اینترفرون ها است و تاخیر در تولید اینترفرون برای مقابله با تکثیر ویروس، این اجازه را به RNA ویروس می دهد که ظاهر جدیدی را ایجاد کند. ۳- شاخص توده بدنی (BMI)، ارتباط مثبتی با ویروس های عفونی در تنفس بازدم دارد.

 

 

 آیا عفونت ویروسی می تواند باعث افزایش وزن شود؟

آدنو ویروس 30 (Aay36)، بیشترین عامل عفونی مطالعه شده می باشد که احتمالا با چاقی همراه است. ادنوویروس ها، ویروس های DNA داری هستند که علت اصلی عفونت های تنفسی هم در انسان و هم در نمونه های حیوانی هستند و می توانند به عنوان فاکتورهای مشارکت کننده در افزایش چاقی باشند. مکانیسمهایی که برای منتهی شدن عفونت (Adv36) به چاقی پیشنهاد شده اند، چند مورد هستند: ۱- افزایش التهاب مزمن از طریق MCP1 که توسط NF- KB فعال شده اند ۲-کاهش در بيان لپتین در ادیپوسیت ها که منجر به انباشت چربی به وسیله کاهش لیپولیز و اختلال در ژنهای ادیپوسیتی که در اکسیداسیون لیپیدها و سنتز اسیدهای چرب نقش دارند، می شود. ۳- افزایش جذب گلوکز در ادیپوسیت ها که منجر به یک انرژی مازاد در سلول های وابسته به گلوکز میشود. ۴- تنظیم در چربی سازی که به علت بهبود در تکثیر و تمایز سلول های چربی صورت می­گیرد.

 چه درسی را باید از عفونت های قبلی ویروسی در چاقی بیاموزیم؟

دوره کمون COVID-19، ۱۴ روز در نظر گرفته میشود. با توجه به درگیر بودن طولانی مدت افراد چاق با ویروس، مدت قرنطینه افراد چاق حداقل باید دو برابر افراد لاغر باشد. تا زمانی که واکسن ویژه در دسترس نیست، تنها عملی که می توان انجام داد، ایزوله کردن موارد مثبت و تقویت سیستم ایمنی است. رژیم غذایی و به طور عمده تمرینات ورزشی، از عوامل تعدیل کننده سیستم ایمنی هستند که نه تنها به هدف کاهش وزن، بلکه بهبود سریع وضع ایمنی بدن صورت می گیرد. ابتلا و مرگ و میر ممکن است که با انجام تمرینات ورزشی منظم کاهش یابد؛ حتی اگر بدون کاهش وزن باشد.

چندین مطالعه پیشنهاد میکند که تمرینات منظم فیزیکی، سطح واسطه های تولید سیتوکاین ها را از طریق مسیرهای در حین عفونت (TLR )Toll like receptor سیگنالی میکروبی افزایش می دهند و سبب بهبود میزان مقاومت در برابر تهاجم پاتوژن می شوند. همچنین فایده دیگر تمرینات ورزشی این است که سبب افزایش سیستم دفاعی آنتی اکسیدانی و کاهش فشار اکسیداتیو می شوند.

آیا یک روش درمانی مبتنی بر تنظیم سیستم ایمنی وجود دارد؟

قوی ترین مداخله مثبت غیر دارویی تنظیم کننده سیستم ایمنی، تمرینات متوسط ورزشی (پیاده روی، دوچرخه سواری، شناکردن، دویدن آهسته) دارای تأثیرات ضدالتهابی هستند که کاهش دهنده IL-6، TNFa ، MCP1  و افزایش دهنده 10-IL می باشند. به علاوه تمرینات ورزشی سبب بهبود در محیط هورمونی شده که باعث افزایش حساسیت به آدیپونکتین و انسولین شده و سطوح انسولین و لیتین را کاهش می دهد.

در کنار تمرینات ورزشی متوسط، دو گروه از داروها عمدتا در بیماران چاق یا دیابتی چاق، استفاده شده که تأثیرات مثبتی را در تنظیم سیستم ایمنی نشان داده اند : فعال کننده های AMPK، متفورمین (MET)، اولین خط دارویی برای درمان دیابت نوع ۲ ملیتوس است و اغلب برای درمان چندین شکل از بیماری های مرتبط با دیابت استفاده شده است.

فعال کننده های yPPAR، تنظیم کننده های کلیدی التهاب و متابولیسم لیپید هستند که فعال سازی آنها به طور خاص در کاهش فعالیت سیتوکاین های التهابی (مانند IL-6 و YINF) مؤثر می باشد. روسیگلیتازون و پیوگليتازون داروهای شبه انسولینی هستند که در دیابت نوع دو استفاده شده اند و قدرت بالایی در کاهش عفونت­های ویروسی دارند.

نتایج:

با توجه به مطالب گفته شده، صبر کردن برای پیشرفت در ساخت واکسن ضد COVID-19، ایزوله کردن موارد مثبت و فاصله گذاری اجتماعی مداخلات ابتدایی هستند اما با این وجود، شواهد حاصل از پاندمی های آنفولانزای قبلی، برای بهبود پاسخ ایمنی، موارد رو به رو را پیشنهاد می دهد: ۱- کاهش وزن ۲- استفاده از داروهای شامل فعال کننده AMPK و فعال کننده هایMET (YPPAR و پیوگليتازون) در درمان دارویی برای چاقی همراه با دیابت ۳- تمرینات ورزشی ساده و متوسط به منظور تقویت تنظیم سیستم ایمنی.

Reference:

Influenza and obesity: its odd relationship and the lessons for COVID-19 pandemic

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *